Onlar bana inanmazlar, bilmezler ne kadar aç olduğumu aşka.
Onlar bana güvenmezler, duymazlar ne kadar sövsem de hayata...

Oysa hala küçük bir çocuğum ben, hala bol geliyor pantolon ellerim ceplerimdeyken. Hep istediğim kızın peşinden koşarken, güneş hayallerimi topluyor yerden. Bu yüzden sevmiyorum baharı, işte bu yüzden kasvet içinde doğuruyorum sevdayı. Kimselere göstermeden, karanlıkla sıvarken gözümü, bu yüzden onlar için tüketiyorum ömrümü...

Ama farkındayım.

Bir gün, solup gidecek çiçekler, haberimiz yok; ten seçemeyecek teni. Gün gelecek derman kalmayacak bedende, kavuşamayacak sevenlerin elleri... İnatla nedendir bu güneşe kanış, sıcağa direniş nedendir? Islanıp, üşümek varken yağmurda; ardında sarılıp ısınmak dururken, bunu istememek nedendir?

Bulamadım cevabını... Çaresiz kaldım.

İttiğim her ruhtan bir parça kopardım hırsı kendime çektiğim zamanlarda, hayasız bir aşık oldum zaman zaman... Sonra yerine koydum teker teker çaldıklarımı, masumum sandım; yanıldım. Gecelerimin sabahında yine sırtımda hilenin ağır yüküyle uyandım, yorgunum... Kandırılmıştım, küsmüştüm, düşmüştüm bir kere... Hatta bin kere ölmüştüm...

Çünkü,

Onlar bana inanmadılar, sevmediler ne kadar isteseler de...
Onlar bana güvenmediler, üzmediler ne kadar öldürseler de...

Oysa hala göğe tapan bir yıldızım ben, hala ay gelir yanıma gözümden yaş dökülürken...

O sırada; ismim yürür, resmim görünmez...
Fikrimle ölür, ceddimle dirilirim.

Şükrolsun...




Gürdal ÇAKIR