Ben başkasının oldum anne, başkalarından doğdum.

Yok artık o masum gülümseme yüzümde, artık bir günaha dokunduğumda ağlamıyorum. Bir yanlış diğerinin elinden tutmuş, koşup duruyorum umarsızca... İçine çekiyor beni bu kara düzen, eskisi gibi aydınlık değil sabahlar. Zamanın çapağı kalbime batmış, kanatarak kandırıyorum aşkı... Düşe kalka büyüdüğüm sokaklarda geçmişimi eze eze oynuyorum.

Kim bilir, belki sen de tanıyamıyorsun nur yüzlü oğlunu, belki içinden şükür misali tekrar ediyorsun adımı gecelerce... Önünde eğilecek bir tek anılar kaldı biliyor musun, siyah bir geleceğe ant içtim farkında olmadan.

Pişmanım...

Nitekim biriktirdiklerim de kayboldu, hiçbir şey anlamadım ben bu hayattan. Bir oyun, bir şaka belki de tamamen gerçek...

İşte bu korkutur beni asıl. Ya doğruysa her şey, ya geçmiş bir rüya, bugün bir  şarkı, yarın hayal ise?

Ne yaparım?

Bir şansım daha var mı sarılıp sana ağlamak için, bir kez daha doğar mıyım senden?

Ben bu hikayeyi sevmedim anne, bu dünyanın içinde kendime bir yer bulamadım.

Haydi aç kollarını, sar beni; bırakma...

Bilirim; göğsündür başıma yastık,
Bilirsin; ömrümdür adına aşık...

Annem; sen bana en doğru yolsun, en parlak ışık...





Gürdal ÇAKIR