Sağa döndü, savruldu; sola döndü soldu.

Önünde diz çöktükleri hep arkasından sövdü;
Arkasından vuranlarsa, sonra önünde eğildi.

Çözemedi, sezemedi ama ezemedi de...

Aşk dedi inadına...

Uğruna hırpaladığı yüreğini avucunun içine yerleştirdi, suyunu çıkardı anıların...

Düşündü.

Taptığı bir duyguydu kaçamak bakışların içini titretişi, kadınını sahibi yapışı vazgeçemeyeceği bir huydu.

Hep bu yüzden kazandı, bu yüzden hiç unutulmadı.

Gel zaman git zaman, huzura erdi kusurlu çocuk...

Eski masalların tadında bulduğu hazzı, sansürlü mutluluklar içinde yaratmaya çalıştı.
Kimi zaman hüsran, kimi zaman hüzzam bir tabloydu kaçamadığı...

Yılmadı.

Çünkü; inandığı bir güneş, beklediği bir eş vardı.

Bu süre içinde, gaibin tünelinde ürkek ürkek atarken adımlarını, nuruna gölge düşüren  geceleri teker teker temizledi. Ruhu çırılçıplaktı artık; el değmiş elleri pamuk, göz değmiş gözleri ışıktı.

Yolu açıktı kısacası...

Besmele çekti usulca, koyuldu yola, saldı kendini boşluğa...

'Hadi hayırlısı' dedi.


Gürdal ÇAKIR