Eş olmak ister misin biriktirdiklerime?
Bir tat katmak hamuruma ya da bir güneş olmak avucumda?

Acımadan kavurup, düşünmeden savurmak ister misin gençliğimi?

Sen cevap ararken serzenişlere, ben varlığına binlerce kez dua ediyor olacağım sessizliğimde... Gecelerime teker teker eklerken adını oluşturan harfleri, birer birer silinecek geçmişimin tövbeleri.

Hiç fark edemeyeceksin belki, kim bilir belki hiç çıkmayacak aklından ilk gece...

Biliyor musun?

Her ne olursa olsun, inkar edemeyiz.

Uzun vadeli hesaplaşmalarda kendimizi kaybettik zaman zaman, bir dala tutunduk, o kırıldı...
Kısa soluklu sevişmelerde ruhumuzu teslim ettik, bir bedene kandık, o kirlendi.

Yine de itiraf etmeliyim ki, bugüne ilk kez aşık oluyorum bunca seneden sonra. Hoş gelen günün düş yaratan bir tanrı olduğunu ilk kez düşünüyorum. Seni içine kattığım her isyanda bir kez daha şükrediyorum güneşe. Zamanı hiçe sayarak, sağdan sola savrularak, bazen de kendime dolanarak karışıyorum aşka...

Ardından fark ediyorum, rengarenk şimdi gülüşün. Gözümün önünde diz çökmüş masumiyetin, adamlığımı seyrediyorum. Senin için yapabileceklerimi hesaplayamadığım zamanlarda kelimelerini diziyorum abaküsüme, dokunmadan saymak istiyorum senle geçen günleri, duymadan sayıklıyorum adını, durmadan düşünüyorum seni.

Şimdi soruyorum sana...

Ses olmak ister misin sevgime?
Bir el vermek gönlüme ya da bir kez daha sevişmek ölürcesine?



Gürdal ÇAKIR